ကၽြန္မရဲ႕လမင္းဆီက အလင္းတန္းေတြ မွာဆြဲငင္တတ္တဲ့ စြမ္းအားေတြ ရွိိတယ္။ ကၽြန္မလမင္းဆီက အလင္းတန္းေတြ ေရာင္ျပန္ဟပ္ ျပီးေရာက္လာတတ္တိုင္း ကၽြန္မႏွလုံးသား တစ္ခုလုံးတုန္ခုိက္ျပီး ဘာမွမက်န္ရွိေတာ့သလုိမ်ိဳး လိႈက္ဟာစြာ နာက်င္ျပီး က်န္ရစ္ခဲ့တတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအလင္းတန္းေတြကို ကၽြန္မ မက္ေမာစြာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အၾကိမ္ေပါင္းလဲ မနည္းခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ ႏူးညံ့ေအးစိမ့္ေနတဲ့ ႏွလုံးသားေပၚကို ကၽြန္မလမင္းရဲ႕ အလင္းတန္းေတြ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေရာက္လာမွာလဲ။

အေ၀းၾကီးက လမင္းရယ္ ကၽြန္မရင္ထဲက ဆြဲႏုတ္ယူသြားတဲ့ တမ္းတျခင္းေတြကို ျမင္ေတြ႕ႏိုင္မလား။ အဲဒိလုိ္ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ဖို႕ လမင္းရဲ႕ ႏွလုံးသားမွာ တစ္ျခားေသာ တြယ္ျငိမႈေတြ ကင္းလြတ္အားလပ္ေနပါ့မလား။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္မကို သတိတရ ရွိဖို႕ေတာင္ သူ႕ႏွလုံးသား အားလပ္ေနမည္မဟုတ္ပါ။အဲသည့္ အျဖစ္ကေတာ့ စိတ္ကူးနဲ႕ေတာင္ ရင္မဆိုင္ရဲေသာ က်ိန္စာတစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မလက္ခံရမယ့္ အမွန္တရားတစ္ခုလဲ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႕အလင္းေရာင္ဟာ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ ဆန္းၾကယ္စြာ ထြန္းလင္းေတာက္ပခဲ့ဖူးတာ သူအသိဆုံးပါပဲ။ အဲဒိအခိုက္အတန္႕ေတြ တုန္းက ကၽြန္မရဲ႕ ေမွာင္နဲ႕မည္းမည္း ဘ၀ထဲမွာ အဓိပၸယ္အရွိဆုံး၊ အလင္းလက္ဆုံး ၊အလွပဆုံး လမင္းတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာပဲေလ။ ဆြဲငင္တတ္တဲ့ အလင္းတန္းေတြ အတြက္ ကၽြန္မရဲ႕ ေငြေရာင္လမင္းကို အရူးအမူးေက်းဇူးတင္တယ္။